Whisky is emotie, dat weet u. Maar whisky is veel meer, het smaakt ook anders naarmate de emotie waarmee het gedronken wordt. En, net als bij muziek, de smaak draagt ook het karakter met zich mee van het evenement waarbij de whisky werd gekocht, voor het eerst werd geproefd of werd verkregen.
Onlangs beleefde ik weer zo’n memorabele dag. Een vriend van me had daags ervoor slecht nieuws gehoord over de gezondheid van zijn moeder. Hij had zelf ook wal wat pech te verduren gehad de laatste tijd, maar alles begin net weer lekker in schwung te komen en soms zelfs lachte het geluk hem toe als een schuchter schoolmeisje dat voor het eerst gaat zoenen. Net toen ook de lente mee begon te werken kwam de onheilstijding bij hem aan. Een dag later stond bij hem in het teken van een feest dat al lang was gepland en waar ik hem ook zou zien. Raar en toch ook goed dat die emoties altijd zo hand in hand lopen. Mijn lieve opa overleed in de week dat ik hoorde dat ik oom zou worden, dat zijn kleindochter zwanger was heeft ie nooit geweten. Raar, omdat je niet weet hoe je je moet voelen, Goed omdat je weet dat er maar 1 keus is. Doorgaan. En zo kwam op die dag alles bij elkaar. Onze vriendschap, de broze gezondheid van zijn moeder, het feest en een fles whisky die mijn vriend had gekregen op een bijzonder moment. Uiteraard ging de fles open. Wij waren perplex.
Je ruikt weliswaar dat de guardians een hoog alcoholpercentage heeft, maar dat zit op geen moment in de weg. Sterker nog de eerste geur van appeltjes die net geschild klaar liggen voor verwerking in een briljante appeltaart spuit je tegemoet. Samen met de onmiskenbare tonen van marsepein, maar ook die van een bloesemende boomgaard waarop de bijen nog lustig zoemen. Daarachter vind je geuren van mooie op eiken gerijpte cognac zoals je die ruikt als je op een zwoele avond bij een open vuur in de loire nog nageniet van een lange fietstocht in goed gezelschap. Na een druppeltje water is daar ineens banaan. Geen chiquita, maar van die snoepjes banaan. Je kreeg er vroeger altijd 1 bij de bloemist in Blerick.
De smaak maakt alles waar. Die snoepjes blijven, maar worden verrijkt met droptonen, venkel, salmiak, u weet wel die vettige zoet karamelachtige smaak die mooie sherrywhiskies zo kunnen hebben. En dat lang, heel lang. Een afdronk van 5-10 minuten is geen overdrijving. Een beetje leer erbij voor de stoere afdronk en voila.
Man wat is dit een lekker drankje. Zo eentje die je ’s avonds na een lange dag neemt als iedereen al in zijn mandje ligt en BAF, je voelt alles van ja af glijden. Instant ontspannen. En geëmotioneerd. Door de whisky, door de omstandigheden, door alles. Een whisky om te koesteren en om te drinken. Te drinken op de toekomst.
Te drinken op het Leven!
Slainte
Zoals vrijdag al aangekondigd was het zaterdag tijd voor een buitenwhisky. Omdat we vrienden te slapen hadden leek het me mooi een vuurtje in de tuin te stoken en onder het genot van een subtiel rokertje (een Romeo en Juliet #3) en bijpassende dram het leven eens onder de loep te nemen.
Het voordeel van een sigaar per stuk kopen is overigens dat je niet wordt doodgegooid met al die opwekkende leuzen die een langzame en pijnlijke kwelling voorspellen. Maar goed ik ben al lang blij dat ze dat op de whiskyflessen nog lekker achterwege laten.
Enfin:
Met de neus in het glas valt de verwantschap met de sigaar al meteen op. Een lichte tabaksgeur komt je tegemoet. Niet zoals die van de rook in een kroeg na sluitingstijd waar je twee uur lang hebt geïnvesteerd in een mooi meisje dat er met de barkeeper vandoor gaat, maar van het soort zoals die die mijn oude conrector altijd rookte in zijn pijp. Telkens als de man door school liep rook je een spoor van karamel die je de weg leidde tot aan het fietsenhok, waar ik overigens heel wat tijd heb geïnvesteerd.....
tussendoor tonen van gekonfijte citrusvruchten, kersen en 19e eeuws treinmeubilair.
De eerste slok kom zacht op de zijkant van de tong binnen en brand lichtjes in de keel, hetgeen uitermate lekker voelt in combinatie met de sigarenrook. Even naruiken in het glas doet nu ook aan cognac denken.
Bij de tweede slok butterscotch zonder al te zoet te zijn en een beetje leer, zoals van een dameszweepje. Verder eigenlijk niet veel diversiteit, maar die zou toch verloren gaan bij het rookgeweld.
De afdronk is zelfs saai te noemen, maar desalniettemin doen sigaar en drank het prima als gespreksbevorderende middelen en als twee uur later het houtvuur is gedoofd, hebben mijn vriend en ik werkelijk alle meisjes besproken in wie we ooit tijd hebben geïnvesteerd. Gelukkig ging het ook wel eens goed en binnen wachten onze vrouwen met een heerlijk glaasje op ons. Maar daarover een andere keer meer.
Last dram of the day 3
Tijd voor weer een tasting note. Deze keer een highland park 12. Geen fancy, dure, moeilijk verkrijgbare whisky, maar gewoon eentje die gisteren bij de literslijter in de aanbieding was. Tsja, het is crisis. Ik heb overigens wel wat met highland park. Mijn kennismaking daarmee was op de bruiloft van die andere glenrothesambassadeur, op de parkeerplaats van bladnoch distillery. Je vraagt je af of het nog goedkomt :).
De highland park heeft een mooie lichtdonkere amberkleur en geloof het of niet, maar die ruik je gewoon teug.
Ook ruik je flink wat citrustonen, wat drentse heidebloesem en een lichte zweem van hyacint, om maar eens een een bloem te noemen waar ik een klerehekel aan heb. In de verte wat hout, waar een lucifer tegenaan gehouden is maar die inmiddels alleen nog maar lichtjes nasmeult. Door het rechterneusgat komen ook enkele kruidenbuiltinten mijn kant op.
De eerste slok is aangenaam zacht, met perzikjes, van die roze zachte net niet rijpe en wat fris bananen sap, zonder pitjes. Iets later vormt zich achter op de zijkant van de tong een smaal die zich laat omschrijven als een kruising tussen trekdrop, venkel en salmiak. Dat type dat je vroeger kocht in een puntzak bij de drogist, waar je het puntje van af knipte en dan door het gaatje naar binnensabbelde.
Bij de derde slok begint de smaak zich nog verder te ontwikkelen met wat leer en hout en wordt hij wat ruiger, als een nazomerse rit in de botsauto's op de tegelse kermis.
Omdat het vrijdag is en Petra naast me zit kan ik ook haar notities even meegeven.
"als ik dit zo proef dan denk ik, dit is echt whisky, snap je wat ik bedoel? Sterk en een beetje bitter". Daar kun je wat mee. En verder? vraag ik. "ik ruik nootjes en caramel". En toen bleef het stil. Ik denk dat ze slaapt. SSSST.
Kortom, een mooi glas, dus spoed u naar die aanbieding.
Morgen probeer ik de Dalmore Cigar malt, met een romeo en juliet sigaar no.3, buiten bij een houtvuur. U bent gewaarschuwd.
Glen Scotia 1992, Macphails collection
Vooruit. Na de opmerkingen van vorige keer doe ik nog eens een proefnotitie. Ik was al een tijd benieuwd naar Glen Scotia en dus viel mijn oog op deze fles. Vanavond gedronken uit een glencairnglas met opdruk van het whiskyfestival 2010 uit Leiden.
De geur is wat lastig, hij geeft niet heel veel prijs zo op de eerste kennismaking. Ik ruik wat licht houtzaags...el, maar ook wat peper, je weet wel van die peper waar we vroeger de sjoelborden mee inwreven voor het glijden. Als je dan na de eerste niesbui weer bijkwam, die geur, maar dan vermengt met wat cacao, Afrikaans cacao welteverstaan. Het uitwrijven van een druppel op de muis van mijn hand doet die cacao verder naar boven komen, maar geeft ook een tintje gerst en wat bloemigheid zoals de parfum van voetbalvrouwen dat ook kan doen, maar dan zonder dat het zo vreselijk overheersend is.
Bij de eerste slok moet ik even slikken, hij komt wat scherp en boers over en ik moet denken aan de smaak van alberthein zegeltjes en binnenbanden, pas na een dikke minuut trekt dat weg en blijft een wat mildere afdronk hangen met vleugjes zoethout. Bij de tweede slok vraag ik me af of dit een whisky is die je bij een sigaar zou kunnen drinken, maar eerlijk is eerlijk, de sigaren die ik lekker vind smaken beter en eigenlijk heeft dit drankje meer van de as dan van de aroma's. Later denk ik nog aan leer, geteerd hout en andere zaken die je niet in je drankje wilt hebben.
Kortom geen aanrader voor een mooi avondje whisky. Wellicht meer iets ter ondersteuning van het schrijven van een vinnig stuk proza, of een bijtende column. Zo'n drankje zoals Lou Grant ze zou drinken. Geen aanrader helaas.
