vandaag 2.55 pm

Ik ben me klaar aan het maken om naar het koninklijk bezoek aan Zoetermeer te gaan. Meer foto's etc straks.

A little less conversation, a little more Elvis please

Vandaag 2.55 pm.

Sinds 2003 heb ik al op woensdagmiddag vrij. Ik vind het heerlijk en ik raad iedereen aan om een vrije middag per week te hebben. Om half drie heb ik alle laptops, telefoons etc. uitgezet en heb het staartje gekeken van een film waar ik al aan begonnen was. Elvis, the movie. Een biopic over Elvis met Kurt Russel in de hoofdrol. Beetje slappe film die weliswaar goed over de begintijd van Elvis verhaalt, maar de laatste tien jaar maar wat afraffelt. Wel mooi is het gevoel dat je krijgt van totale eenzaamheid en gouden kooi waarin de King vertoefde. En als rechtgeaard fan heb ik daarna een cd van hem opgezet.

2.55 pm op 18 juni

Drukke dag gisteren bij Ordina. Er moest van alles af en tussendoor zat ik volgepropt met gesprekken. Zo vond ik mijzelf om vijf voor drie midden in een sollicitatiegesprek. Met goede afloop dat dan weer wel. Iemand krijgt een aanbod van ons. Wil je ook bij Ordina werken? Neem gerust een keer contact met me op.

Daar zit je dan

Vandaag deze 'kantooroplossing' van Joep van Lieshout even geprobeerd. Tsja, hij zit slecht, is niet praktisch, onwijs gehorig, erg warm maar ziet er van buiten best grappig uit. Prima als blikvanger, lousy als werkplek.

Vandaag 2.55 pm

Bzzzz, midden in een vergadering gaat in mijn binnenzak mijn telefoon tekeer. Wat doe je? Tsja, daar kan ik kort in zijn. Een overleg met een collega over crisiscommunicatie en veranderingen. Het oude adagium dat je boze berichten het best op vrijdagmiddag 4 uur aan iedereen kunt sturen zodat er een weekend overheen kan gaan is wat ons betreft uit den boze verklaard. Wij zijn voorstander van open en eerlijke communicatie. Recht door zee en met respect voor elkaar. En dat allemaal rond de klok van 3 op een warme maandagmiddag.

Project 2.55 pm, 16 juni

Vandaag is pinkpopdag. Vroeger ging ik er altijd heen met vrienden, totdat het jaarlijkse campeerweekend met nieuwe schoonfamilie roet in het eten gooide en een traditie werd gestopt. Een paar jaar geleden echter besloot Jan Smeets tot het onvoorstelbare. Pinksteren was zo vroeg en de druk van impresario's zo groot: Pinkpop zou worden verschoven naar later datum. En dus was het voor mij weer mogelijk om naar het festival te gaan. Zo ook dit jaar. En zo kwam het dat ik tussen 5 voor 3 en 10 over 3 op het grote veld lag te luisteren naar Will and the people, die vanwege dat ene hitje, lion in the morning sun, meteen op het hoofdpodium mochten staan. Wat mij betreft een stapje te vroeg, snel en groot voor ze, maar de genoeglijke zon, het enkele sluimerwolkje en de algehele stemming maakten veel goed. voor wie pinkpop wil beleven: 3 voor 12 de toppers waren Triggerfinger en Blaudzun. Totaal onbegrepen door mij: Die Antwoord

2.55 pm

Wat doe je nu, popt in mijn telefoonscherm omhoog. En terwijl ik verwoed aan het stuur van mijn VW campertje uit 1984 sjor denk ik dat het inderdaad niet heel gebruikelijk is wat ik nu doe. We zijn op weg naar het vliegerveldje bij het Noord AA om even van de wind te genieten, Roos, Stijn en ik. Maar eerst moeten we nog een zak potgrond halen om de olijfboom die we hebben gekregen te verpoten. En dus, verblijf rond de klok van 3 in Groenrijk Zoetermeer. De enige inspiratie die ik heb opgedaan is die voor een nieuwe tuinset. voor wie meer wil lezen: groenrijk www.groenrijk.nl voor tuinsetjes ga je naar www.azalp.nl en voor vliegers is http://www.vlieger-planet.nl/ de place to be

Project 2.55 pm de start

Ik wil jullie uitdagen om iedere dag op te schrijven wat je doet tussen 5 voor 3 en 10 over 3 in de middag riep Flip tegen Jan en mij. HUH? was ons antwoord. "het is onderzocht dat dat de tijd is waarop we het minst productief zijn" was het antwoord. "daarom is wat je dan doet interessant om bij te houden!" En zo geschiedde. Iedere dag zal ik opschrijven wat ik doen en dat zoveel mogelijk met jullie delen. Wie weet, misschien wordt het wel een boek.

Patat met drab. Een ‘ode’ aan het avondwerk.

Terwijl ik dit schrijf zit ik nog na te kauwen op een maaltijd die ik rustig als een van de ergste kan beschouwen uit mijn carrière. Ik heb al drie koffie op maar ik kan helaas de smaak van doorgekookte, snotachtige spinazie nog niet achter me laten.

Ik geef het toe. Misschien ben ik een workaholic. Ik ben in ieder geval iemand die altijd bezig is en vaker ja zegt dan nee. Goed, dat bezorgt me weleens stress, of een dubbele agenda met veel racemomenten, zoals vanavond, maar het brengt me vooral veel mooie dingen. Een lezing hier, een training daar. Een weekendje doorwerken als whiskyambassadeur en sinds kort mag ik vol trots een raadslidmaatschap bekleden. Maar soms. Ja, heel soms dan baal ik toch echt even van al dat gedoe. Wacht ik begin bij het begin.

Vanochtend begon als iedere dinsdag, hectisch opstaan twintig keer tegen de kinderen zeggen dat ze nu echt op moeten schieten, met Peet nog even gauw wat dingen wisselen, tas inpakken, yoghurt naar binnen werken, kinderen naar school brengen…The Works… Half uurtje ontstressen in de auto en beginnen aan een productieve dag. Niks mis mee, al kenmerkt vandaag zich door de volle agenda, want na een kantoordag met deadlines en vergaderingen mag ik van 7 tot half 9 een groepje MBA’ers vermaken met alles over Het Nieuwe Werken en aansluitend deelnemen aan een werkgroep over de samenwerking Zoetermeer Pijnacker Nootdorp. Gelukkig kun je hier op kantoor eten, dus dat komt goed.

DACHT IK.

De ellende begin al toen de organisator van vanavond belde met de mededeling dat er een paar afmeldingen waren. Op mijn vraag, met zijn hoevelen wij waren antwoordde hij: “Drie”. Juist. Gelukkig kun je hier eten dacht ik. Ik keek nog eens even naar het programma en zag toen dat dat nergens repte over dat eten. Sterker nog. Ontvangst om kwart voor 7. Huh? Nou, dan maar even naar de kantine, want daar kun je als avondwerker een hapje eten. En niet eens heel duur. Dacht ik.

Want 8,46€ dat is voor een kantinehapje toch best aardig. Gelukkig kwam de geur van een groot buffet mij al tegemoet en ik zag schalen met spareribs, kip, soorten stamppot en meer van dies al klaar staan. Niet voor mij helaas, de schalen bleken gereserveerd voor een afdelingsbijeenkomst waar ik niet welkom was. “Daar bij die balie moet je zijn” riep iemand en dapper schreed ik heenwaarts. “Wat eten we vanavond?” riep ik nog hoopvol enthousiast, maar het was al te laat. Mijn oog was al gevallen op hetgeen de pot schafte. Slap gefrituurde aardappelpartjes, rookworst en tot moes verwerkte rode groente (misschien wel kool). “We hebben dit en tonijn” was het antwoord. Nodeloos te zeggen dat ik voor tonijn koos want dit visje smaakt rauw al fantastisch dus daar kun je weinig geks mee doen. Dacht ik. Hoopte ik. En nu? Nu verlang ik naar mijn oma. Niemand kon groenten zo goed over hun hoogtepunt heen helpen als zij. Bloemkoolmoes, spinaziedrab, schorse neren die iemand anders al eens gegeten had. Zij maakte het allemaal. Maar bij haar kreeg ik er een knuffel bij en geen rekening van 8,46€ en een lezing voor 2 gasten. BAH. Ik wou dat het al morgen was. Dan begint er weer een nieuwe dag.

 

 

3 januari, Back to the commodore

Wij hadden thuis geen commodore 64, maar een atari 800 XL. Een mooiere machine, maar met veel minder gebruikers, zodat wij thuis heel veel avonden hebben besteed aan het intypen van bladzijden vol basic codes om maar een spelletje te kunnen spelen. Die tijden herleefden weer met een bezoek aan het spelcomputermuseum in Epe waar je niet alleen via pong, de C64 en de NES bij de WII terecht komt, maar waar je alle klassiekers uit je gameverleden nog eens kunt spelen.

Net als deze

1 januari, een goed begin is het halve werk

Gisteravond hebben we voor het eerst de kinderen wakker gemaakt. Vrienden en familie doen dat al jaren, maar wij hadden altijd zoiets van, wat hebben ze eraan. En inderdaad, ze hebben er weinig aan, maar goed, de verhalen voor op school zijn stoer. Vuurwerk stoken we nauwelijks en de vier potjes die we hadden laten duidelijk zien dat we er weinig aan uitgeven. Gedurende de nacht zijn vrouw en dochter ziek geworden, dus de jaarlijkse Nieuwjaars borrel van een vriend heb ik maar met Stijn bezocht.

Week van liefde

Een paar jaar geleden stonden wij van de Vabrieq! in theater de Appel voor een optreden in het kader van de week van de liefde. Hieronder de tekst. Deze valentijnsdag is landelijk het begin van de week van de liefde, maar wij van de vabrieq zijn al jaren week van liefde. Mijn eerste verloren liefde heette Jane. Al maandenlang was ik heimelijk verliefd op haar en schreef ik haar naam in al mijn schriften en spiekte ik bij 1,2,3,4,5,6,7 wie mag ik een zoentje geven. Toen kwam de dag waarop ik de stoute schoenen aantrok. Vandaag moest het gebeuren. Ik ging verkering vragen met Jane! Die middag liep ik met haar mee van school naar haar huis. Ik weet niet of iemand hier Venlo een beetje kent, maar al in de Dickenslaan bracht ik het gesprek subtiel op het onderwerp Rekenproefwerk. Had ze Helemaal verknald zei ze. Shit, snel schakelen, “Ik ben een geweldig nieuw boek aan het lezen” begon ik enthousiast “Als je wilt mag je het lenen”. Maar van Guus Kuijer werd ze ziek. Langzaam maar zeker kwamen we dichter bij hét onderwerp en bij háár huis. Dit ging goed. “Nou tot morgen”zei ze. “Ja tot morgen” antwoordde ik. Enne, Wil je met me aan??? Die dag liep ik de eerste van 63 blauwtjes. Na Jane, kwamen els, Mieke, Peggy, Lotte, Sanne, Jaqueline 1, 2 en 3 en uiteindelijk was het Carolien die het wel eens wou proberen. Zij is nu alweer twee weken met Alexander. Voor haar en al die anderen (hier zong ik een lied van thomas van Luyn) Liedje

Oude schetsen

Kijk nou. Bij het opruimen gevonden. Originele Vabrieq schetsen.

Occasional epiphany

Het heeft even geduurd. Maar ik heb weer een track in elkaar gedraaid.

Whisky in de Vabrieq!

Als ambassador for The Glenrothes ben ik altijd bezig met zendelingenwerk. Helemaal als mensen vatbaar blijken voor al het moois dat whisky kan bieden. En zo schotel ik Thijs sinds een tijdje steeds nieuwe samples voor. Dan maak ik een proefflesje voor hem waarmee hij naar huis gaat en wat vervolgens geproefd gaat worden. Binnenkort hier dus de recensie van The Buffalo Trace (een Kentucky bourbon), the Bushmills 10 (een Ier) en The Glenrothes Robur Reserve (een schotse single malt die alleen op Europees eiken heeft gelegen. U hoort van hem :)

Ideale speaker voor luchtgitaristen

Ik word niet zo gauw hebberig maar toen ik bij Engadget een bespreking vond van deze Iphone speaker werd ik helemaal hebberig. Het staat zo ongelooflijk cool op je werkkamer. Alsof je elk moment je gitaar kunt inpluggen en een gierende solo uit je tenen perst. Dat kan nu dus ook met een Iphone. Dankzij Marshall die heel goed begrijpen hoe groot hun merknaam is. Hulde namens alle ouwe rockers!

bron: http://www.engadget.com/2012/08/31/marshall-hanwell-hifi-speaker/#continued

Trapper live in Studio Loos

Een registratie van het Trapper optreden in Studio Loos (30 juni 2012) voor de opening van SummerNest in tentoonstellingsruimte Nest in Den Haag.

Art-o-mat

Naar aanlelding van de tweet van Thijd over art-o-mats kwma ik in een zoektocht naar een Nederlandse equivalent in Enschede terecht.

Werken bij een heuse Vabrieq

De Vabrieq kennen we sinds de industriele revolutie en is bedacht als organisatievorm om op grote schaal dingen te maken (en om arbeiders uit te buiten).  De fabriek was de oervorm van wat we tegenwoordig kennen als de intensieve menshouderij. Inmiddels zijn we ruim 200 jaar verder en is de fabriek en het bijbehorende 'new scientific management' royaal voorbij zijn houdbaarheidsdatum.

Het is dat die bedriegers van de neo-liberale school zo schandelijk misbruik hebben gemaakt van de geldsector (lees bijvoorbeeld Middelkoop, Judt en Achterhuis) en op die manier voor eigen gewin de gewone arbeiders (blauwe en witte boorden) de schulden in gejaagd hebben. Als dat niet was gebeurd dan hadden we nu al ver in het het tijdperk van het echte nieuwe werken gezeten (voor nu moeten we eerst nog van die schulden af). Maar nu het neo-liberale imperium op instorten staat, ontstaat er daardoor perspectief, in plaats van alleen maar ergens tegen zijn is er nu meer en meer ruimte voor nieuwe ontwikkelingen.

Met deze tirade schets ik feitelijk mijn geloofsbrieven voor mijn bijdragen aan de Vabrieq. Een fabriek past dus niet zo bij mij (en uiteraard eigenlijk uberhaupt bij niemand) maar wellicht pas ik wel bij de Vabrieq. Ik ben van plan praatjes te gaan maken (in een Vabrieq moet er wel wat gemaakt worden). Diep in mij ben ik - net als ieder ander mens - nog steeds een jager/verzamelaar en ik jaag op nieuwe  ontwikkelingen. Als een surfer ben ik op zoek naar de first waves van nieuwe ontwikkelingen en soms heb ik wat en surf ik een tijdje mee. Over deze first waves ga ik dus praatjes maken.

Ik heb er zin en ik ben trots op mijn nieuwe twitterbio ;-)

@janschipper
First wave searcher & medewerker Vabrieq | omvallende boekenkast | 'serieus' | accountant in business | governance | interne beheersing | toezicht | voetbal

Naschrift: zie dit artikel in de Financial Times (via @ewaldeng)