het waren een aantal bewogen weken. Twee en halve week geleden belde mijn moeder plotseling. Mijn vader had een hersenbleoding gehad. Nu ligt hij nog altijd in het ziekenhuis en kunnen we weinig andes doen dan afwachten. Hij gaat vooruit, maar met hele kleine stapjes. Wij halen ons optimisme vooral uit dingend als het feit dat hij geen koorts meer heeft, iets minder slaapt en soms lijkt alleen al het feit dat de zo.m schijnt een teken te zijn dat het goed komt. Een paar dagen na dat bericht had ik een etentje met een vriend die van de artsen te horen kreeg dat hij eigenlijk opgegeven was. Op de vraag hoe hiermee om te gaan kon hij niet anders dan zeggen, ik leef bij de dag.
Ik heb na al die onheilstijdingen mijn nieuwe theorie ontwikkeld. Fuck de statistieken. Mijn vader was 65 en kerngezond, mijn vriend voor in de 40. Er bestaat niet zoiets als statistiek in deze. Uiteindelijk heb je een kans van 1 op 2. Je hebt pech of niet. En het draai,t voornamelijk om het antwoord op die ene vraag:
Heb je vandaag een goede dag gehad. Laat het antwoord op die vraag aljseblieft. Zo vaak mogelijk ja zijn.
Carpe diem!!! Toch maar doen!
Succes!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten